Αγωνιζόμαστε για την τύχη των 5 βραβευμένων δημόσιων μουσείων, τα οποία η Κυβέρνηση θέλει να μετατρέψει σε ΝΠΔΔ

Ο φετινός εορτασμός έχει θέμα “Η δύναμη των μουσείων”, θέμα που επιλέχθηκε από το διεθνές συμβούλιο μουσείων για να αναδειχθεί η δύναμη που έχουν ως φορείς κοινωνικών αλλαγών και βιώσιμης ανάπτυξης.

Τα μουσεία μας συνδέουν πολιτισμικά με το παρελθόν της ανθρώπινης ιστορίας, με την τεχνολογία, με το φυσικό περιβάλλον. Είναι φορείς γνώσης που στηρίζεται στην αλληλεπίδραση του επισκέπτη τους με τα εκθέματα.

Αν η γνώση αλλάζει τον κόσμο, τότε τα μουσεία δρουν καταλυτικά ως προς τις αλλαγές που επέρχονται στην κοινότητα, στον τρόπο σκέψης, αντίληψης και ερμηνείας του κόσμου, κάτι που συμβάλλει καθοριστικά στις κοινωνικές αλλαγές.

Είναι φορείς δια βίου μάθησης για όλες και όλους, καθώς είναι εύκολα προσβάσιμα σε όλα τα κοινά. Η καθολική προσβασιμότητα στην πληροφορία, ενισχύει τους συμμετοχικούς θεσμούς και τη δημοκρατία.

Σήμερα, αγωνιζόμαστε για την τύχη των Πέντε βραβευμένων δημόσιων μουσείων, τα οποία η κυβέρνηση θέλει να μετατρέψει σε ΝΠΔΔ, δηλαδή να τα αποσπάσει από την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Πρόκειται για το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού.

Ο νόμος που φέρνει η κυβέρνηση της ΝΔ, μετατρέπει τα κρατικά μουσεία σε κυβερνητικά υποχείρια με διοικητικό συμβούλιο και γενικό διευθυντή που θα επιλέγονται από τον εκάστοτε υπουργό, ενώ εισάγει επιχειρηματικούς ομίλους, στα μέχρι σήμερα δημόσια μουσεία, με τη μορφή χορηγών. Τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν διασφαλίζονται, ενώ η εξαγωγή αρχαιοτήτων από τα συγκεκριμένα μουσεία θα επιτρέπεται για 50 χρόνια!

Στην εποχή μας, ίσως το πολυτιμότερο εργαλείο για την οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου και την εξέλιξη, είναι “η πληροφορία”.

Γι’ αυτό και ανάμεσα στις καθημερινές μάχες μας είναι η διαθέσιμη πληροφορία των μουσείων μας, να διατηρηθεί διαθέσιμη σε όλους και να μην υπάρξουν ολόκληρες γενιές που δεν θα έχουν πρόσβαση σε αυτή.

Συγκεκριμένα, στεκόμαστε απέναντι σε αποφάσεις για το “δανεισμό” εκθεμάτων μουσείων από ένα μέρος του κόσμου σε κάποιο άλλο, για χρόνο μεγαλύτερο από αυτόν που καθορίζεται ως μία γενιά.